13/02/2012

Φώτο Άλμπουμ: 13 Φεβρουαρίου 2012, μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας

Βανδαλισμένη στάση λεωφορείου μπροστά από την παλιά Βουλή

Μετρό Συντάγματος, έξω από τη Μ. Βρετανία.

Τα Goody’s στην οδό Σταδίου. Οι εργαζόμενοι τα έχουν χαμένα.

Το κατάστημα kosta Boda στο νεοκλασσικό του Αττικόν/ Απόλλων.

Το νεοκλασσικό του κινηματογράφου Αττικόν/ Απόλλων της οδού Σταδίου.

Ο κινηματογράφος Αττικόν/ Απόλλων.

Ο κόσμος στο απέναντι πεζοδρόμιο της οδού Σταδίου.

και…η Ελένη Λουκά.

Οδός Σταδίου.

Κατάστημα Παρουσίαση, Σταδίου 24.

Οδός Πανεπιστημίου, Πλατεία Κοραή.

.

Το περίπτερο στην πλατεία Κοραή.

Κινηματογράφος ΑΣΤΥ, Πλατεία Κοραή.

Πλατεία Κοραή.

Οδός Πανεπιστημίου Εστιατόριο it.

Στοά Νικολούδη, οδός Πανεπιστημίου.

Οδός Πανεπιστημίου νεοκλασσικό της Alpha Bank.

Φανάρι, Πανεπιστημίου και Πεζματζόγλου.

Πλατεία Ομονοίας.

25/01/2012

Και τώρα τι μας έμεινε; Ο Κωστόπουλος και η Τζένη του;

Θυμάμαι μία χρονιά που στην Αθήνα το είχε στρώσει και είχαμε αποκλειστεί ακόμα και στο κέντρο (δεν είμαι σίγουρη πως αυτό έγινε ακριβώς έτσι, πάντως σίγουρα εκείνη τη μέρα δεν πήγαμε σχολείο). Κατεβήκαμε στο δρόμο πάντως, με την αδερφή μου και τους γονείς μου, και παίξαμε χιονοπόλεμο. Εκεί ήταν και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος με τα δικά του κοριτσάκια.

“Το βλέμμα του Οδυσσέα” το είδα με τη μητέρα μου στον κινηματογράφο το 1995. Ήταν η μεγαλύτερη ταινία που είχα μέχρι τότε δει. Ήταν και η πρώτη αληθινή ταινία που είχα δει. Δεν είχα κλείσει τα 13. Για πολύ καιρό ήταν και η αγαπημένη μου ταινία, ίσως και να είναι ακόμα. Ατελείωτες σιωπές, σκορπισμένα στοιχεία στο μακρύ ταξίδι της σύνθεσης. Δε θα ξεχάσω το πλάνο εκείνο που παρέμεινε κολλημένο πάνω στο κεφάλι του Λένιν για μία αιωνιότητα. Σας δίνω το λόγο μου πως έχουν περάσει δεκαεπτά χρόνια και δεν έχω ξαναδεί “το βλέμμα του Οδυσσέα”. Όμως εκείνη η σκηνή από το γλέντι στην προβλήτα, έρχεται συνέχεια στο νου μου. Μαζί και η μουσική της Ελένης Καραϊνδρου που με κάνει ακόμα και κλαιω. Τώρα τελευταία όμως, θυμάμαι όλο και πιο συχνά εκείνη τη σκηνή που ο Θανάσης Βέγγος κάθεται στο ταξί με ανοιχτές τις πόρτες μέσα στο χιονιά,  και λέει Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός, κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματακαι πεθαίνουμε. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο…

Σήμερα το πρωί είχα την ανάγκη να πω κάτι για αυτόν τον μεγάλο σκηνοθέτη, το μεγάλο Έλληνα, είχα ένα κόμπο στο στομάχι. Ανέβασα λοιπόν στο facebook, μία φωτογραφία από “το βλέμμα του Οδυσσέα”. Μετά από λίγο η αδερφή μου από τη Βαρκελώνη σχολίασε:  Και τώρα τι μας έμεινε; Ο Κωστόπουλος και η Τζένη του; Ήθελα να κλάψω αλλά ήμουν στο γραφείο. Ήθελα να κλάψω, όχι μόνο επειδή έφυγε ο Αγγελόπουλος, που μας έκανε όλους περήφανους που είμαστε Έλληνες… Αλλά γιατί η Ελλάδα μας πεθαίνει… Πού είναι τώρα που τους χρειαζόμαστε οι ποιητές μας, οι συγγραφείς μας, οι μεγάλοι συνθέτες, οι ζωγράφοι και οι ηθοποιοί; Που είναι κάποιος να μας κάνει να νιώσουμε Έλληνες, να μας κάνει περήφανους στο εξωτερικό; Γιατί όλο ντρεπόμαστε τον τελευταίο καιρό. Μας έχουν κάνει και ντρεπόμαστε και τα λόγια του Βέγγου ηχούν στα αυτιά μου σαν κλάμα μωρού που το έχουν εγκαταλείψει έξω από κάποια πόρτα.

Ξέρω όμως ότι υπάρχουν και άλλοι, πολλοί εκεί έξω, νέοι και ταλαντούχοι. Είναι όμως καθηλωμένοι στο έδαφος. Εμείς όμως τους χρειαζόμαστε τώρα περισσότερο από ποτέ. Να ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν άξιοι συνεχιστές του έργου προσωπικοτήτων, όπως ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος.

   

    

23/11/2011

Τι λένε οι Γερμανοί για εμάς και για την κρίση στην ευρωζώνη. Ανταπόκριση από το Βερολίνο.

Το θέμα της εμπιστοσύνης τόσο εντός, όσο και εκτός της ευρωζώνης αναδικνύεται συνεχώς από τους Γερμανούς αξιωματούχους. Το ενδεχόμενο της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη θεωρείται πολιτικά επιζήμιο και νομικά αδύνατο.

Όπως όλα δείχνουν, μία πιθανή έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι κάτι που φοβίζει ιδιαίτερα τους Γερμανούς, καθώς πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο θα παρέσυρε και άλλες χώρες της ´Ενωσης, με δραματικές επιπτώσεις για το ενιαίο νόμισμα. Η γερμανική κυβέρνηση, επιμένει ότι η Ευρώπη πρέπει να έρθει πιο κοντά και να ολοκληρωθεί οικονομικά και πολιτικά, ώστε να εκπέμψει εμπιστοσύνη στις αγορές, οι οποίες την “κυνηγάνε” και παράλληλα την καθορίζουν απόλυτα. Υπάρχουν ωστόσο σύμφωνα με τους Γερμανούς, και άλλες δυνάμεις, εκτός Ευρώπης που ελπίζουν στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Για το λόγο αυτό, η Ενωση πρέπει πάση θυσία να παρουσιάσει ένα κοινό μέτωπο και να στοχεύσει στην επίλυση των βασικών αιτιών της κρίσης της: του εθισμού της στον δανεισμό, αλλά και της μεγάλης έλλειψης ανταγωνιστικότητας. Για τη Γερμανία, δεν υπάρχει άλλη λύση για την Ε.Ε. από το να προχωρήσει ενωμένη. Η Ελλάδα, πρέπει απαραιτήτως να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις της και προχωρήσει γρήγορα στις ιδιωτικοποιήσεις και στη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας της. Έτσι, θα βοηθήσει πρώτα τον εαυτό της και την ίδια ώρα θα συμβάλλει στην κοινή προσπάθεια για τη διαφύλαξη της νομισματικής Ένωσης.

Η αλήθεια είναι ωστόσο, πως τουλάχιστον για την ώρα, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εδώ στο Βερολίνο, δε μπορούν να δώσουν μία σαφή απάντηση στο δομικό πρόβλημα που προκαλεί σε Ελλάδα και Πορτογαλία η αυστηρή λιτότητα, σε συνδυασμό με την έλλειψη της αναπτυξιακής πολιτικής. Το πρόβλημα αυτό είναι ο αφανισμός της μεσαίας τάξης από την Νότια Ευρώπη, της τάξης που ουσιαστικά έχει καθορίσει τη μέχρι τώρα φυσιογνωμία της Ευρώπης και στην οποία, ίσως οφείλεται και η σχετικά υγιείς δομή της. Αναμφισβήτητα, όταν μία κοινωνία είναι ταξικά πολωμένη, δε μπορεί να είναι ριζικά σταθερή, λειτουργικά δίκαιη και μελλοντικά βιώσιμη. Αξίες δηλαδή, πάνω στις οποίες έχει δομηθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Στην πράξη όμως, οι Γερμανοί πιστεύουν ότι η Ευρώπη έχει φτάσει σε ιστορικό τέλμα, είναι στριμωγμένη από τις αγορές και πρέπει να λύσει το πρόβλημα της κρίσης χρέους της.

Έτσι, για την Ελλάδα τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, δεν έχει να προτείνει άλλη συνταγή πέρα από την εξουθενωτική λιτότητα και την επίλυση δομικών προβλημάτων, όπως είναι η ακατανόητη ελληνική φοροδιαφυγή. Το συγκεκριμένο θέμα δεν απασχολεί μόνο τον πολιτικό κόσμο, αλλά και την ευρύτερη κοινή γνώμη. Όσο η Ελλάδα αποτυγχάνει να θεραπεύσει τις χρόνιες ασθένειες της, θα μετατρέπεται όλο και περισσότερο στον αποδιοπομπαίο τράγο των προβλημάτων της ευρωζώνης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως στη Γερμανία είναι κοινή παραδοχή, ότι μόνο μία μικρή μειοψηφία των Ελλήνων πληρώνει τους φόρους.

 Παρόλα αυτά, θέλουν να επικρατεί η αντίληψη ότι η Γερμανία κατανοεί τα πάθη των Ελλήνων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για καθυστερήσεις, ή για ελάφρυνση ευθυνών και υποχρεώσεων από ελληνικής πλευράς. Η Γερμανία θέλει μία ισχυρή Ευρώπη, και μία ισχυρή ευρωζώνη με την Ελλάδα να αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη για την κατάσταση της, και να υλοποιεί ευλαβικά και γρήγορα τα απαραίτητα μέτρα, αν και εφόσον θέλει να συνεχίσει να δανείζεται και βασικά, να συνεχίζει να υπάρχει και να λειτουργεί σαν “ευρωπαϊκό κράτος”. Το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο. Όπως χαρακτηριστικά είπε όμως Γερμανός αξιωματούχος, δεν έχουμε καμία απολύτως άλλη επιλογή, από το να πιστέψουμε στο σχέδιο αυτό και να δουλέψουμε σκληρά για τη μακροχρόνια υλοποίηση του. Πιθανώς, εμείς να μη βιώσουμε τα αποτελέσματα, ίσως όμως, οι επόμενες γενιές να μπορέσουν να ζήσουν σε μία Ευρώπη πιο δίκαιη οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά.

01/11/2011

“Ο πρωθυπουργός σας μάλλον τρελάθηκε!”

«Πιστεύαμε ότι οι δικοί μας πολιτικοί ήταν τρελοί αλλά όπως φαίνεται οι δικοί σας έχουν χάσει το μυαλό τους», μου είπε σήμερα ο Ιρλανδός δημοσιογράφος  Jonathan Healy, που μαζί με τον Damian Kiberd, παρουσιάζουν το κεντρικό ενημερωτικό μαγκαζίνο του Newstalk, του μεγαλύτερου ενημερωτικού ραδιοφωνικού σταθμού στην Ιρλανδία. «Εσείς οι Έλληνες έχετε σπάσει τα ρεκόρ, τα έχετε κάνει όλα, μέσα σε μία Ευρώπη που έχει γίνει χίλια κομμάτια. Ενώ πιστέψαμε ότι ηρεμήσαμε για λίγο, ο πρωθυπουργός σας μάλλον τρελάθηκε». «Εμείς, δε κάνουμε τόσο θόρυβο», μου είπε.

«Τι λένε οι Έλληνες»; Με ρώτησε. «Τα ATM βγάζουν χρήματα σήμερα»; Συμπλήρωσε γελώντας. Δεν ήξερα τι να του απαντήσω. «Έχουν παγώσει όλοι» του είπα.

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους έχω μιλήσει, έχουν μουδιάσει, γιατί οι εξελίξεις τρέχουν πιο γρήγορα από ποτέ και απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, κανείς δε γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί μέσα στις επόμενες δέκα ώρες. Σχεδόν δεν υπάρχουν δεδομένα.

Και το δημοψήφισμα, η επιτομή της δημοκρατίας, μοιάζει σα τη μεγαλύτερη απειλή για τα σπουδαιότερα μεταπολεμικά οικοδομήματα. Την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ.

«Αυτό αποδεικνύει την τεράστια αστάθεια και ανασφάλεια που διακατέχει την Ευρώπη αυτή τη στιγμή», μου είπε.

Φανταστείτε, με τον Ιρλανδό είχαμε κλείσει τηλεφωνικό ραντεβού χθες, με αφορμή την σύνοδο των G20 που πραγματοποιείται στις Κάννες - στην οποία σύμφωνα με τα τελευταία νέα θα προσκληθεί και ο πρωθυπουργός μας-. Συγκεκριμένα, θα συζητούσαμε για την έκρηξη της ανεργίας παγκοσμίως, με επίκεντρο την Ευρώπη, μία  Ευρώπη που έχει κατακερματιστεί.

Μίλησα με τον Raymond Torres, Διευθυντή του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO), ο οποίος μου είπε, ότι οι άνεργοι παγκοσμίως έχουν φτάσει τα 205 εκατομμύρια. Αναλογικά, το ποσοστό αύξησης της ανεργίας, που αντιστοιχεί αυτή τη στιγμή στην Νότια Ευρώπη είναι με διαφορά το μεγαλύτερο. Ο Τόρρες είπε επίσης, πως η έκθεση του ILO θα παρουσιαστεί στις Κάννες, ακριβώς επειδή η ανεργία αυτή είναι μεταδοτική και επιφυλάσσει μεγάλες κοινωνικές αναταραχές. Όπως τόνισε, πρέπει να βρεθούν 80 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, για να φτάσουμε στα προ- κρίσης επίπεδα!

Προφανώς, με τον Healy δε μιλήσαμε για την ανεργία. Ούτε ηχογραφήσαμε κάποια συνέντευξη. «Θα μιλήσουμε πάλι αύριο», μου είπε «Προσπάθησε να λες όσο το δυνατόν λιγότερα αυτές της μέρες. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταγράφουμε τα γεγονότα, γιατί κανείς στην Ευρώπη δεν έχει ιδέα που θα καταλήξει η βάρκα, αν και πότε θα πέσει στα βράχια, και πάνω απ’ όλα αν υπάρχει βάρκα ή αν βρισκόμαστε χωρίς σωσίβιο στο έλεος της τρικυμίας».

06/10/2011

Steve Jobs, καλό ταξίδι

Ο οραματιστής της Apple, Steve Jobs έφυγε σήμερα, σε ηλικία 56 ετών.

Ο Jobs, που υπήρξε συνιδρυτής της Apple το 1976 με τον παιδικό του φίλο Steve Wozniak, έχασε την οκτάχρονη μάχη του με τον καρκίνο.

Δεν ήταν ούτε μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιτών, ούτε προγραμματιστής. Δεν είχε καν πανεπιστημιακό πτυχίο. Ήταν όμως ο απόλυτος γκουρού της τεχνολογίας. Υπηρξε ο εμπνευστης των υπολογιστών macintosh, τοu ipod, του iphone και του ipad.

Ο φίλος του, Steve Wozniak, έδειξε στον Jobs τον πρώτο υπολογιστή στον οποίο… όταν πατούσε ένα γράμμα, αυτό παρουσιαζόταν στη οθόνη.

Αυτή η δημιουργία οδήγησε στο πρώτο “Apple I”, το οποίο συναρμολογήθηκε στο γκαράζ του Jobs, το 1976. Μάλιστα, για να πληρώσουν για τα έξοδα των πρώτων υπολογιστών ο Jobs πούλησε το βανάκι του ενώ ο Wozniak πούλησε τον «υπολογιστή» Hewlett-Packard που είχε στη διάθεσή του.

Στις 24 Ιανουαρίου 1984 κάνει ντεμπούτο ο πρώτος υπολογιστής Μάκιντος.

«Σήμερα, για πρώτη φορά στην Ιστορία, θα σας μιλήσει ο Macintosh»

είχε πεί και τότε ακούστηκε η φωνή του Macintosh να λέει “”Hello, I am Macintosh. Never trust a computer you cannot lift… I’m glad to be out of that bag” (Γειά σας, είμαι ο Macintosh. Ποτέ μην εμπιστέυεστε έναν Η/Υ που δε μπορείτε να σηκώσετε.)

«Ο χρήστης δε θα μπορεί να αποχωριστεί τον Macintosh….τα σαββατοκύριακα θα τον παίρνει από το γραφείο και θα τον πηγαίνει στο σπίτι, τα παιδιά θα παίζουν τις Κυριακές στον μάκιντος»,είχε πει.

Το 1998, κάνει την εμφάνιση του ο imac, ο υπολογιστής με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της Apple.

«Το πρόβλημα με την apple ήταν ότι τα προϊόντα της δεν ήταν ελκυστικά για τον καταναλωτή» «Σας παρουσιάζουμε τον imac, τον πιο γρήγορο και τον πο όμορφο υπολογιστή, που κοστίζει 1299 δολάρια».

Το 2001, το iPod γεννήθηκε, αλλάζοντας το σκηνικό της φορητής μουσικής, ενώ το iTunes, δύο χρόνια αργότερα απέδειξε τη βιωσιμότητα τέτοιας ιδέας.

«Με το ipod ο χρήστης έχει τη δυνατότητα να έχει στην τσέπη του, την μουσική του βιβλιοθήκη».

Το 2007, Ο jobs παρουσιάζει το iphone, αλλάζοντας την ένοια του τηλεφώνου. Ένα τηλέφωνο, ipad, και πλοήγηση στο διαδίκτυο σε μία μικρή συσκευή».

Το 2010, ο Jobs πρωτοπαρουσίασε την επαναστατική ταμπλέτα iPad η οποία ακόμη και σήμερα φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων.

Οι χρήστες τις Apple κατανοούν πλήρως τη σπουδαιότητα και την ιδιοφυία του Steve Jobs. Αν ρωτήσεις όσους χρησιμοποιούν mac, το πιθανότερο είναι να σου πουν  ότι δε θα το άλλαζαν ποτέ με ένα pc και όσοι χρησιμοποιούν το iphone δε θα το άλλαζαν ποτέ με ένα οποιοδήποτε smartphone. Η Apple, άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε πρακτικά και αισθητικά, τη μουσική, την τηλεφωνία και το internet.

Mε την επάνοδο του καρκίνου ο Jobs τελικά ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της Apple στις 24 Αυγούστου του 2011, αντικαθιστάμενος από τον Tim Cook.

Eκτός από την οικογένεια του, ο Steve Jobs αφήνει πίσω ένα τεράστιο έργο για το οποίο θα τον ευγνωμονούν οι γενιές που έρχονται, και ένα μήνυμα, να κάνουν όλοι «αυτό που αγαπούν πιο πολύ».

Στην ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ το 2005, είχε πει: “Ο Θάνατος είναι η κατάληξη που όλοι έχουμε. Κανείς δεν τον γλίτωσε κι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, γιατί ο θάνατος είναι η καλύτερη επινόηση της ζωής. Είναι η δύναμη της αλλαγής, ξεκαθαρίζει τα παλιά και δημιουργεί χώρο για τα καινούρια… Παραμείνετε αχόρταγοι, παραμείνετε τρελλαμένοι”.

08/09/2011

Ελληνικά σχολικά βιβλία: 26 εκατ. ευρώ και χιλιάδες τόνοι χαρτί, κάθε χρόνο στα σκουπίδια.

Έχετε ποτέ διερωτηθεί (όσοι έχετε ταξιδέψει στο εξωτερικό), γιατί ακόμα και τα πιο εμπορικά καταστήματα ρούχων, έχουν ειδικό τμήμα με “δεύτερο χέρι”; Μήπως γνωρίζετε γιατί, περισσότερο από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, εμείς τα θέλουμε όλα καινούρια; Καινούρια ρούχα, αυτοκίνητα, σπίτια, κινητά τηλέφωνα, Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές, τα πάντα καινούρια!

Τι ανάγκη έχουμε άλλωστε; Καλύτερα να τα πετάμε! Πάνω απ’ όλα είναι θέμα γοήτρου… 

Το ίδιο ισχύει και με το πιο ιερό αντικείμενο: το σχολικό βιβλίο. Λεω, να μην πάμε στα παιδάκια της Αφρικής, της Ασίας, των Βαλκανίων ή της μεταπολεμικής Ελλάδας που κρατούσαν και κρατούν το βιβλίο σα κόρη οφθαλμού.

Ας μείνουμε στα παιδάκια της σύγχρονης Ευρώπης, τα οποία δε διανοούνται να κάνουν αυτό που κάνουν τα Ελληνόπουλα: Αφού όλη τη χρονιά μουτζουρώσουν, και κατακρεουργήσουν τα σχολικά τους βιβλία, στο τέλος του χρόνου θα τους αποδώσουν την ύστατη τιμωρία, σκίζοντας τα και βάζοντας τους φωτιά. 

Στις κοινωνίες που έχουμε φτιάξει, κατά κύριο λόγο σεβόμαστε ό,τι έχει τιμή. Και μάλιστα υψηλή. Ένα ακριβό ολοκαίνουριο αυτοκίνητο με δερμάτινα καθίσματα, σίγουρα θα κερδίσει το σεβασμό μας.

Στην υπόλοιπη Ευρώπη λοιπόν, τα σχολικά βιβλία δε χορηγούνται δωρεάν. Κοστίζουν, και μάλιστα πολύ ακριβά. Στην Πορτογαλία, μόνο τα βιβλία για ένα μαθητή της πρώτης γυμνασίου, κοστίζουν 150 - 200 ευρώ. Στη Μεγάλη Βρετανία, κοστίζουν περίπου 300 ευρώ, το ίδιο και στη Γερμανία. Φανταστείτε λοιπόν, μία οικογένεια να έχει δύο, ή τρία παιδιά.

Για το λόγο αυτό, στις περισσότερες χώρες, η αγορά του σχολικού βιβλίου έχει καταργηθεί. Τα περισσότερα σχολεία, δανείζουν τα βιβλία στους μαθητές για ένα χρόνο. Οι μαθητές, πρέπει να τα διατηρήσουν άφθαρτα για την επόμενη χρονιά. Αυτό, συμβαίνει κατεξοχήν στις Σκανδιναβικές χώρες και στη Μ. Βρετανία. Στα σχολεία που ο δανεισμός δεν είναι εδραιωμένος, όπως σε πολλά Γερμανικά σχολεία, οι γονείς οργανώνουν παζάρι στο τέλος του χρόνου, όπου πραγματοποιείται ανταλλαγή βιβλίων. Σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά έχουν μάθει να σέβονται τα βιβλία, να μη τα λερώνουν και να μη τα πετούν, γιατί στο τέλος της χρονιάς καλούνται να τα παραδώσουν άθικτα.

Εκτός από τα βιβλία, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, σκέφτονται σοβαρά πριν απλώς πετάξουν κάτι στα σκουπίδια. Η επαναχρησιμοποίηση είναι σχεδόν πάντα η πρώτη τους επιλογή.

Για τους Έλληνες δεν είναι έτσι. Εκτός του ότι πετάμε τα περισσότερα σκουπίδια στην Ευρώπη, κάθε χρόνο τυπώνονται 45 εκατομμύρια σχολικά βιβλία, τα οποία διανέμονται δωρεάν από το ελληνικό κράτος, με κόστος περίπου 26 εκατομμύρια ευρώ. Τα βιβλία αυτά, καταλήγουν στα σκουπίδια με τον πιο απαξιωτικό τρόπο. Ίσως, το γεγονός αυτό από μόνο του, να είναι ενδεικτικό της καλλιέργειας και του σεβασμού που έχουν τα περισσότερα Ελληνόπουλα για τα πάντα γύρω τους.

07/09/2011

Μέτρα ΣΟΚ για την Ελλάδα;

Tα νέα μέτρα προκαλούν “σοκ και δέος για τους Έλληνες πολίτες”, “μέτρα σοκ για την Ελλάδα“…διάβασα κάπου.

Τι είναι αυτό που μας σοκάρει τόσο; Είναι ότι η κυβέρνηση τελικά υλοποιεί τα μέτρα για τα οποία έχει δεσμευτεί στους δανειστές μας, ή ότι το κάνει “αλλά ελληνικά”; 

Η ελληνική κυβέρνηση θα κάνει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, όλα όσα έπρεπε να έχουν γίνει με τρόπο διαφορετικό εδώ και πολύ καιρό. Εδώ και χρόνια. Το διάστημα είναι τόσο μικρό, που είναι αμφίβολο αν η χώρα θα κατορθώσει να ανακτήσει τελικά την αξιοπιστία της. Επιπλέον, όταν οι μεγάλες αλλαγές υλοποιούνται σε τόσο λίγο χρόνο, είναι αποδεδειγμένα πιο επώδυνες.

Γιατί η Ιραλνδία και η Πορτογαλία “επέδειξαν τη δέσμευση τους να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες τους στα δημοσιονομικά και στο χρηματοοικονομικό τομέα καθώς και σε ό,τι αφορά την ανταγωνιστικότητα” (ανακοίνωση της Ε.Ε.) εδώ και καιρό; Είναι άραγε βλάκες που συναινούν, και που πέραν του προγράμματος λιτότητας, έχουν θέσει σοβαρούς στόχους για την ανάπτυξη και τη μείωση της ανεργίας, τους οποίους και υλοποιούν; 

Η Ιρλανδία, διοχετεύει σοβαρό ποσοστό από τα έσοδα της για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και για την επαναφορά δεκάδων χιλιάδων ανέργων στην αγορά εργασίας. Σε μία νέα, βιώσιμη αγορά εργασίας. Στην ίδια κατεύθυνση, κινείται και η Πορτογαλία. Οι δύο χώρες, εφαρμόζουν τα συμφωνηθέντα μέτρα χωρίς καθυστερήσεις, ενώ παράλληλα σχεδιάζουν με σύνεση και προσοχή την αναπτυξιακή τους πορεία.  

Εκτός από την «κακήν – κακώς» υλοποίηση των αυτονόητων υποχρεώσεων μας προς την τρόικα, οι περισσότεροι Έλληνες περιμένουν να δουν τι θα γίνει με τα κονδύλια που έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση για την ανάπτυξη, τι θα γίνει με την αυξανόμενη ανεργία, τα κέντρα των πόλεων που ρημάζουν,  τους αστέγους που αυξάνονται, και την ελληνική ύπαιθρο που αδειάζει.

06/09/2011

9/11 - Δέκα χρόνια μετά.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από το χτύπημα στους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης και στο Πεντάγωνο. Δέκα ολόκληρα χρόνια, και οι περισσότεροι από εμάς θυμόμαστε σαν χθές, όταν είδαμε ζωντανά τη συντριβή του δεύτερου αεροπλάνου στο δεύτερο πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου και πανικόβλητους ανθρώπους να πηδάνε από τα παράθυρα του ουρανοξύστη.

Πρίν από 1 μήνα (και κάτι παραπάνω για να είμαι ακριβής), η Wall Street Journal, είχε γράψει ότι  Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ετοίμαζε επετειακή επίθεση για τα 10 χρόνια από τις 11 Σεπτμβρίου. Συγκεκριμένα έλεγε: Ο πρώην επικεφαλής της εξτρεμιστικής οργάνωσης Αλ-Κάιντα Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο οποίος σκοτώθηκε στις 2 Μαΐου στο Πακιστάν από Αμερικανούς κομάντος, σχεδίαζε την πραγματοποίηση μιας νέας επίθεσης στις ΗΠΑ κατά την επέτειο των δέκα ετών της 11ης Σεπτεμβρίου.

Οι νεοϋορκέζοι πανηγύριζαν στην Times Square για τη δολοφονία-μυστήριο του Μπιν Λάντεν -επίσης μυστήριο-, από κομάντος.

Ωστόσο, 10 χρόνια μετά βλέπουμε πολλούς Αμερικανούς να έχουν γίνει αρκετά πιο δύσπιστοι, σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη την ημέρα εκείνη, και ποιος ήταν τελικά πίσω από την επίθεση. Σύμφωνα με αμέτρητες - επίσημες και μη - κυβερνητικές έρευνες και αναφορές στα μέσα ενημέρωσης, ένα μεγάλο ποσοστό Αμερικανών δεν πιστεύει ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ήταν αυτός που οργάνωσε την τρομοκρατική επίθεση. Αντιθέτως, πολλοί δείχνουν ως βασική υπεύθυνη την κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους. Σύμφωνα με τις θεωρίες αυτές, είχαν τοποθετηθεί από πριν εκρηκτικοί μηχανισμοί με εντολή της κυβέρνησης.

Μία ηπιότερη - κάπως - θεωρία θέλει την αμερικανική κυβέρνηση να γνώριζε για την επικείμενη τρομοκρατική επίθεση, αλλά να μην έκανε τίποτα για να τη σταματήσει.

Μία περίληψη των θεωριών συνωμοσίας που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια αποτυπώθηκαν σε ένα ντοκιμαντέρ, που λέγεται Loose Change.

Οι πιο γνωστές θεωρίες συνωμοσίας είναι ‘οτι οι Δίδυμοι Πύργοι δεν θα μπορούσαν να έχουν καταρρεύσει μόνο από την πρόσκρουση των αεροσκαφών της American Airlines. Ότι δεν είναι δυνατόν να κατέρρευσε τόσο γρήγορα το κτίριο 7 του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, εφόσον δεν χτυπήθηκε από αεροπλάνο. Ότι το Πεντάγωνο επλήγη από αμερικανικό πύραυλο και όχι από πτήση της American Airlines. Επίσης, ότι η πτήση 93 της United Airlines δεν συνετρίβη σε έδαφος της Πενσυλβάνια, αλλά κατερρίφθη από πολεμικό αεροσκάφος.

Θεωρίες συνομοσίας ή μή, μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια έγιναν πολλά. Στο όνομα της δημοκρατίας και κατά της τρομοκρατίας, άλλαξε ολόκληρη η γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής. Εκτός από τα 3.000 θύματα που θρηνήσαμε στη Ν. Υόρκη το 2001, θρηνήσαμε φαντάρους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, άμαχους πολίτες και παιδιά.

10 χρόνια μετά, κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος για το τι τελικά συνέβη στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Γεγονός είναι πάντως, ότι ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Οι έννοιες της παγκόσμιας ασφάλειας, δημοκρατίας και ειρήνης μοιάζουν περισσότερο ουτοπικές και ρευστές από ποτέ.

05/09/2011

Κάθε χρόνο 3,5 εκατομμύρια άτομα κάνουν κρουαζιέρα στη Δανία. Στην Ελλάδα;

Την ώρα που εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε καταλήξει, μεταξύ μας, για την άρση του καμποτάζ ή μη, στη Βαλτική η κρουαζιέρα ανθίζει και μάλιστα είναι απίστευτα επικερδής. Είναι ο πιο επικερδής τομέας του τουρισμού στον οποίο επενδύουν από κοινού όλες οι χωρες της Βαλτικής. Έτσι, προσφέρουν το καλύτερο και το πιο ανταγωνιστικό προϊόν.

Read More